با توجه به جهانی بودن شهرت علمی امام صادق(ع) نقل شده است که :
سالها پیش پروفسور حسابی برای رفع شبهات علمی نزد انیشتین دانشمند بزرگ میرود،
انیشتین از او میپرسد که چرا این همه راه را از وطنت تا اینجا پیمودی؟
حسابی میگوید:
سوالاتی داشتم که میخواستم از شما بپرسم.
انیشتین در جواب حسابی میگوید:
شما کسی را در دینتان دارید که در پنج سالگی شبهات بطلمیوس دانشمند بزرگ غربی را حل کرده است،
بعد برای جواب سوالات نزد من آمدی؟
پروفسور حسابی میپرسد که این شخص کیست ؟
که انیشتین جواب میدهد :
امام صادق(ع)، بنابراین شهرت علمی این حضرت جهانی است.
بدون شک اسلام و شیعه در زمان امام صادق(ع) در جایگاه نخست علمی در جهان قرار داشت.
زمانی که اروپا غرق در شهوت و دنیا پرستی بود، شیعه به برکت و تلاش های امام ششم(ع) به فعالیت های علمی می پرداخت . بعد هم که غرب جایگاه علمی خوبی پیدا کرد ، به دلیل استفاده و سوء استفاده هایی بود که آنان از کتاب های اسلامی کردند.
پیش از ظهور دکارت و نیچه و غیره، شیعه دانشمندانی چون جابر بن حیان و خواجه نصیر طوسی را داشت.
حقیقتا امام صادق(ع) جایگاه خاصی را برای مناظره و تدریس نداشتند.
گاهی در مسجد، گاهی در خانه، گاهی در مسیر منزل تا مسجد، گاهی به صورت مکتوب و دیگر راههای ارتباطی به تدریس و گفتگوی علمی میپرداختند.
برچسب:
نویسنده: مانی باقریان
تاريخ: يکشنبه
11 مهر
1395 ساعت: 3:15